[vc_row][vc_column][vc_column_text]En sevdiğim yer, en sevdiğim yarış!

Bir gün 45K’yı da bu sevgi ve aynı coşkuyla koşup raporunu da yazmak çok isterim.

Aladağlar bu yıl 2. adresimiz oldu bizim. UTMB – OCC hazırlıkları yokuşu bile olmayan ve 0 irtifadaki Adana’da yapılamazdı elbette. Biz de işlerden güçlerden fırsat yarattıkça Aladağlar’da antreman yapmaya gittik. Çok tırmandık, çok zorlandık, hatta çok düştük, yaralandık,  çok yorulduk ve 45K parkurunun ne kadar sert ve yıpratıcı olduğunu bütün antremanlarımızda tecrübe ettik. Bu yıl yarış tarihleri yakınlığı sebebi ile de 45K denemesini yine gelecek senelere bırakmak zorunda kaldık.

15K Jr. Yarış koşmak en güzeli aslında.. Tadı damağınızda kalıyor, kafada hep seneye 45K mı koşsam  fikirleri dönüp dolaşıyor. Heyecanını hiç kaybetmiyor. O 45K koşulana kadar da, takviminizde Aladağlar Sky Trail bir şekilde yer alıyor.  İyi taktik J

Yarıştan bir gün önce Cuma sabah yola koyulduk. Bu sefer hiçbir aksilik yok gibiydi, taa ki çorabımı giyeyim diye biranda öne eğilip sırt-bel bölgemde çat diye bir ses duyana kadar!!!!! Allaamm noluyoor? Öldüm sandım. Hemen buz, ağrı kesici, soğuk soğuk suları içtim, soğuk soğuk bi de güzel terler döktüm.  Kimseye çaktırmamak üzere yola koyuldum. (Hala sıkıntı var,  işlerden Doktora henüz gidemedim. )

BKA’dan Cem ile Kazım Büfe klasiği yapıp BKA’nın Şampiyonu Nadya ve eşi Muti ile arka arkaya Aladağlar’a yola koyulduk. Adana’dan arabayla 2saat15dk’da hedefe ulaşıyoruz.  Çamardı’ndan sonra dağların efsane görüntüsüyle baş başayız ve gerçekten heyecanımızı saklayamıyoruz. Yolda ters dönmüş ve biraz da ezilmiş olan kaplumbağayı kurtarıp, elma bahçelerine hafiften dalmış olsak da hemencecik Çukurbağ köyündeki Oral Akköse’nin (şahane koşucudur kendisi) işlettiği Aladağlar Mountain Hostel’e ulaşıyoruz.  Bu yıl burada kalmaya karar vermiştik. Geçen sene çadır kurmayıp Dağ evinde kalmıştık, sözün doğrusu çok hoşumuza gitmemişti. Aladağlar Mountain Hostel antremanlarımızda tecrübe ettiğimiz ve Oral Akköse’nin harika ev sahipliğinde, bize bu yıl çok büyük konfor sağlayan evimiz gibi oldu.  

Direk gidip kitlerimizi alıyoruz ve biraz dinlenmeye geçiyoruz. BKA ekibinin geri kalanı ile öğleden sonra yine bir klasiğimiz olan Çamardı Gözde Pide’de buluşuyoruz. Ekip tamamlanıyordu. Meltem ve Mehmet Ali de geldiler.

Sonrası Aladağlar Mountain Hostel’de geyik muhabbetlerle,  meyve ağaçlarından taptaze meyveleri yiyerek, hamaklarda yayılarak geçti. Ekip ile teknik toplantıya Dağ Evinin yolunu tutuyoruz. Aladağların o kocaman heybetli ve sert görüntüsü beni ayrı heyecanlandırdığı gibi teknik toplantısı bile nefesimi kesmeye yetiyordu. BKA Ekip Ceyhun Abi ve Zafer Abi ‘nin de gelişi ile tamamlanmak üzereydi..

15K parkuruna geçen seneden ve yaz döneminde yaptığımız antremanlardan oldukça aşinaydık. Son kısmı değiştirdiklerini anlattılar ama o kadar da değişmiş olabileceğini koşarken öğrenecektik.

Artık iyice ayakta durmamı zorlaştıran belimi, Fizyoterapi ekibi PT Akademi’nin standına gidip bir incelettim, biraz masaj ve birkaç hareket sonrası zedelenmem akut halde olduğundan buz ile devam etmemi söylediler. Ertesi gün de kötü olursam koşmamam gerektiği konuşuldu sanki bir ara ama, duymadım ki ben?? J  (bunlar örnek hareketler değil tabi siz bana bakmayın) Buza, ağrı kesiciye devam ettim..

Akşam makarnamızı Aladağlar Sky Trail koşucuları ile muhabbet ederek yedik. Yine ne kadar değerli dostlarla buluştuk, tanıştık, muhabbet ettik. En sevdiğim etkinlik J Çok fazla yorulmamak adına akşam Hostelimize döndük ve hazırlığımızı yapıp dinlenmemize başladık. Nefis havada, klimasız ortamda, yıldızların neredeyse tam altında uyunmaz mı? Ben uyuyamadım. Her yarış ayrı heyecan işte. Basketbol oynarken de böyleydi. Ertesi gün maç varsa uyku yoktu…

Ve yarış günü…. Sabah  05:20 uyanış, ufak ve hızlı bir kahvaltı, olmazsa olmaz kahvemiz ile son hazırlıklarımızı tamamlıyoruz.  Aladağlar Demir Kazık Kamp eğitim merkezi önündeki Start alanına ulaşıyoruz. Gece 04:30 ‘da Start alan 45K koşan BKA ve diğer koşucu dostlarımızın haberlerini, nerelerde olduklarını bir yandan da merakla takip ediyoruz. BKA’dan Ceyhun abi, Zafer Abi, gece 01:00’de kamp alanına gelebilen Mehmet Önelge ve Mehmet Arslan koşuyor.. Kalpler onlarla..  . (herkes bu yıl çok güzel bitirdi, tek tek finish’te bizzat gittim bekledim, gördüm)

 15K Jr. ekibimiz; Meltem, Mehmet Ali, Cem, Nadya, Alper ve ben ile 6 kişi olarak tamamdı, hazırdı;

e hadi artık koşalımdı 😀  Alper’in İstanbul’a taşınması gerçekten bizi biraz üzdü ama yine de onun adına seviniyoruz ve Alperenga’yı özlüyoruz. (Team Run.Bo’dan Ersavaş’a sesleniyorum, Alper’in bonservisi elimde, transfer falan görüşmeleri yapılıyormuş, masaya oturalım derim.)

07:30’da start veriliyor. Güzel bir tırmanış ile ilk 5.5K Sokullupınar yaylasına stabilize yoldan çıkıyoruz. Tırmanış ve irtifa nabızları belirgin bir şekilde hissettiriyor her zamanki gibi.. Tatlı tatlı çıkmaya koyuluyoruz. Nadya ve arkasında da Alper’i takipteydim. Sonra onlar uçtular tabi J Güzel bir tempo (kendime göre) tutturuyorum, İlk CP’ye kadar gayet güzel ilerliyorum. Tırmanışlarda vücut hafif öne eğik olunca, bel ağrım hiç engel olmuyor ilerlememe.. Gerçekten full konsantrasyon ve moralle yarışı sürdürebiliyorum. Dağlara bakıp gülümsüyorum.

Sokullupınar’dan Narpuz Geçidi’ne yönelen parkur %65lere varan eğimi ile devam ediyor.  Ben burada bir enerji jeli kullanıyorum. Cem ile beraber ilerlemeye başlıyoruz.  Cem video çekiyor, ben de arkasında türlü türlü şebeklikler ile videoya sessiz süprizler yapıyorum ki gosohts.net bu anı çook güzel yakalıyor ve Aladağlar yarış fotoğraflarında yayınlanıyor!! Ama yapmayın bunu  😀 😀

Demirkazık zirve tırmanışçılarının kullandığı bu yol 15K’nın en sevdiğim yeridir. Eller, kollar, 4 ayak çıkılan bölümler oluyor. Çıkış sonrası ulaştığımız vadi gerçekten görülmeye değer. 

Rotamız biraz daha dik bir çıkış ardından vadinin sağındaki patikalardan devam ediyor.  Derken patika başlıyor ve koşmaya koyuluyoruz, olleeyyy, koşulabilen Sky Trail yarışları kalp biz J. Antremanlarda her seferinde fotoğraf çektirdiğimiz ve nerenin açısı daha güzel, neresi daha iyi görüntü veriyor ezbere biliyorum.  Yine aynı yerlerde selfileri çekilerek, zirvelerin ihtişamını izleyerek koşmaya devam ediyoruz.

İniş önce Karayalak sonra tekrar Sokullupınar’a kadar devam ediyor ve Sokullupınar’dan Arpalık yoluna çıkış ile son buluyor. İnişlerde belimin ağrısı biraz hissettiriyor mu ne? Yoo yooo, yok öyle bişiiiyy…

Arpalık CP’ye kadar koş-yürü-koş-yürü çıkılıyor. Yolda BKA’yı ve beni tanıyan, bilen, takip eden pek çok koşucu ile karşılaşıyorum. Çok gurur duydum. Bu gerçekten sevindirici, sonuçta Adana takımıyız, heryerde bulunamıyor, her zaman her yarışta koşamıyor, türlü türlü etkinliklere katılamıyoruz. Koşucuların BKA’yı biliyor, takip ediyor  ve hatta severek bahsediyor olmaları gerçekten gurur verici oldu. BKA ekibe buradan selam olsun.

Arpalık CP’de bir çeyrek muz yiyorum, kola-su içerek Polat Dede ve gönüllü CP ekibiyle sohbet ediyorum. 3-4dk durmuşum CP’de J Koşucular saniye hesaplar, ben misafirliğe gitmişim resmen J Polat’ın bulunduğu CP’ler hep orijinaldir. Müzik enerji veriyor. CP ‘ye vardığımda Queen’den “ I want it all” çalıyordu, o zaman biraz müzik dinlemeyelim mi??  Zaten Finish’e kadar takıldı şarkı devamlı içimden söyleyip durdum J

Ve son iniş.. Patika inişi… ama bu sefer Dağ Evi yoluna çıkmadan önce nehir yatağına doğru işaretler iniyor.. Geçen seneden farklı olan bölüme geliyoruz. Eklenen bu etap biraz riskli olmuş. Son etaplar koşucuların hızlandığı, birbirini geçtiği, iniş psikolojisi ile dikkatleri bıraktığı bölümdür genelde.  Herkes mi düşer arkadaş? Finish Alanı tam bir Savaş Gazileri kampı gibiydi… İyice yavaşladım ve dikkatli dikkatli inmeyi tercih ettim.  Sakatlık veya bi terslik olsun istemiyordum. İyi de oldu.. “ne koşcam yaaeee!” kararı isabetli oldu. J Sonrası işaretleri bulmaya çalışarak geçiyor. Ve son düzlük… Olley geçen seneye göre yarım saat daha iyi bitiyorum. Finish’e girerken Alper sesleniyor. Bir başkası “bravo Adana” diyor! Ve Kadınlar genel sıralamada 3. olan Nadya video ve foto çekiyor. Harika. Çok güçlü, çok mutlu, çok rahat bir şekilde Finish çizgisine ulaşıyorum. Tuz gölünden sonra böyle bir yarışa ve motivasyona yüksek derecede ihtiyacım vardı. Birkaç engel çıksa da hiç birine izin vermedim. Güzel bitsin istedim. Madalyalar boyunlara takıldı…  Kafamda acayip bir şekilde 45K koşma hevesi ve hedefi ile bu yılın da Aladağlar hikayesini bitirmiş oluyorum. 

Sonuç: Kadınlar Genel  Sıralama 5.,  40- Yaş grubu 4. olmuşum.

Ohhh miss daha ne ister insan… Sevgiler…

Tşkler ARGEUS, Tşkler Ordos, Tşkler Goshots.net, Tşkler ODTU ekibi, En gönülden tşkler sevgili gönüllüler, Tşkler BKA, Tşkler Oral Akköse ve Aladağlar Mountain Hostel.

Yarış: Aladağlar Sky Trail Jr. 15K

Yükseklik Kazanımı: 950m D+

Parkur: Traktör yolu, Stabilize yol, Patikalar, işaretleri takip edin J

Beslenme: 6.K – 1xPowergel Lime enerji jeli, Arpalık CP’de çeyrek muz ve kola+su, koşu boyunca Isotonic+Su

Ekipman: Koşu eteği,  Kolsuz koşu T-shirtü, Kompresyon Çorabı, Trail Çorabı, Trail Koşu ayakkabısı, Trail Koşu Çantası (vest), Buff, Güneş gözlüğü, Isotonic, Powerbar jel.

Organizasyon: Enerjisi geçen senelere göre düşük geldi. Ama güvenlik, tedbir, bilgilendirmeler ve güven veren ekip on numara..
[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]