Aladağlar Sky Trail Jr. ‘da (CeyarJ) 15K koşmak.

Niğde Çamardı’dan Demirkazık köyü yönünde giderken karşılıyor bütün görkemiyle Aladağlar.

Sanki bir başkaldırma, sanki bir isyan duygusu ile kabarmış ve yükselmiş.  “Zorum ben, doğanın gücü ben de” diyor.

Çok çok heybetli, o zirveler , o dev kütle… Yaklaştıkça aslında ne kadar küçük canlılar olduğumuzu tekrar hatırlatıyor bizlere.

Aladağlar eteklerindeki Demirkazık köyü Kamp alanına ulaşıp yerleşiyoruz.

1650m’deyiz, Adanalıyız, biraz çarpıyor sanki havası. Gün sıcak ama akşama buz gibi olacak çok net. Çevrede geziyor, akşam yemeğimizi kamp alanında yiyor; heyecanımızı, biraz da rutin hayatlarımızın bizlerde bıraktığı gerginliklerimizi alması için şarabımızı içiyoruz. Gece yürüyüşü ile günü tamamlıyoruz. Hava tertemiz, nemsiz ve öyle sağlam ki..  Tabi Adana’dan 45derecelerden gelip yorgan altında uyumak paha biçilemez.

Cuma sabah erkenden bir koşu yapıp kendimize yarış öncesi hazırlığı yapıyoruz. Sonra ekiple buluşma, toplanma, tüm koşucuların kamp alanına varması ve şahane bir kahvaltı ile BiKoşuAdana keyfiJ

Ardından Yarış ekipmanları kontrolü, kit dağıtımı ve teknik toplantı.. Heyecan iyice doruklarda…  Akşam yemeğimizi yedikten sonra çimlerde topluca oturuyor, parkur hakkında, CP cut-off süreleri hakkında, birbirimiz ile dalga geçerek sohbet ediyoruz. Kafalarda soru işaretleri .. Çok teknik bir parkurda, çok agresif bir dağ ile yarın hepimiz baş başa kalacağız. Gece meteor yağmuru var. (yıldızlar kayıyor) Tahmin edersiniz, sıfıra yakın ışıkta yıldızların sanki içerisindeyiz. Yanı başımızdaki dağın silueti ve bizlere göz kırpan uzandığımızda değeceğimiz hissi veren yıldızlar bizlere eşlik ediyor.

04:30 – 45K koşucuları başlıyor koşuya.. Bizim Jr. Koşu 15K ama uyuyamıyorum gece. Karnımda bir ağrı..

Ve sabah oluyor hızlıca hazırlanma, kahvaltı, son kontroller ve Start noktası ekipman kontrolü sonrası geri sayımı bekleme. Kurbanlık koyunlar gibiyiz J 3-2-1 ve 07:30’da koşmaya başlama..  Nabzım ilk 100m’de korkunç yükseliyor. Nefesimi zor kontrol altına alabiliyorum. İlk 5K traktör yolunu takiben sırf çıkış. Tatlı(!) bir çıkış dedikleri yerJ Batonlar elimde tempolu çıkıyorum. Nefesim biraz daha iyileşiyor. Bir koşucu için kötü bir başlangıç yaşıyorum. Olsun.. yola devam…  Sokullupınar CP’den geçiyoruz ve kanyona giriyoruz. İki dağ arası suların aktığı, karların erirken izlediği bir yol. Eğim rakamla kaçtır bilmem ama bana göre çoook dik..  Işık tam tepede, çıkış noktası da o ışıkJ. Batonlar, eller, bacaklar her şeyimizle tam tabiri ile tırmanıyoruz. Organizasyon gönüllü çalışanları, fotoğrafçıları bekliyor bizleri kanyonda, moral oluyor onları görmek..  İleride bakarken bizi sevindirecek nefis fotoğraflarımız olacak eminim. Kanyonu tırmanınca tüm çıkışların bittiğini düşünürken ne görelim, en yüksek zirveler karşımızda tüm heybetleriyle bizimle dalga geçiyor gibi duruyor. Biraz daha tırmanış devam ediyor , yine en tatlısından J ve dik yamaçların kıyılarından, patikalardan koşmaya başlıyoruz. Koşmak; nabzımızı duymak… İrtifa değişiminin normalden ne kadar farklı hissettirdiğini fark etmek.

Bu sefer iniş başlıyor. İnişler her zaman daha çok tercih edilir ama teknik inişler daha zorludur ve araştırmalara göre yarışları bırakanların genelde inişlerde bıraktıkları bilinir. Tekrar Sokullupınar CP’ye geliyoruz ve yol ayrımı bizi  2 – 3km’lk dik bir yola yönlendiriyor.

Yorgunluk başlıyor, yürümeye devam ederken enerji jeli, tuz hapı takviyelerimizi alarak yola devam ediyoruz. Bu arada Meltem Aydın ile koşuyoruz. #BiKoşuAdana koşudaşım J

Son CP 13.Km Arpalı’ya varıyoruz. Kola, soda, su depolarımızı doldurduruyoruz ve patika inişleri ile son 3km önümüzde…  Kısaltıyoruz batonları, sımsıkı tutunarak aşağı bırakıyoruz kendimizi, denge çok önemli bu noktada, eğim çok, hız yüksek, 3-4m ileriye bakmalı ve adımları kısa zamanda belirlemelisiniz. Bir yandan işaretlemeleri kaçırmamaya, bir yandan aşağıda görünen Demirkazık Köyü’ne yaklaşmanın verdiği heyecanı S’ler çizerek yaşamaya çalışıyoruz. İki defa düşme ile havada uçma arası aksiyonlar yaşıyorum J  aksiyonlu geçiriyorum.

Ve Finish.. Bitiyor. Kamp alanına yaklaştıkça alkışlanıyoruz. Şahane bir “oh beeaaa!” tepkisi ile gururu yaşıyoruz.

Bundan sonrası bu nefis deneyimi tekrar tekrar düşünme, hissetme, analiz etme, her adımı hatırlama ve gülümseme zamanı… Kazanılan mutluluğun değeri o kadar çok ki… ve  yine cebe atılmış şahane bir madalya Adana’da duvarımdaki yerini alıyor…

DİLEM KOÇAK – 12.08.2017

ALADAĞLAR SKY TRAIL – 15K – Bip No: 220 – BiKoşuAdana