43. Berlin Maratonu Yarış Raporu

Benim ömrümden uzun hayallerim vardır. Bunlardan biri de berlin maratonu koşmak. Hiç yol maratonu koşmamış biri olarak ilk maratonun majör maraton serisinde önemli bir yeri olan berlin maratonunda yapacak olmam geçen yıl ekim ayından beri beni hem sevinç hem de kaygıyla karışık bir ruh haline sokmuştu. Öyle bir an geliyordu ki nasılsın dediklerinde vermek istediğim cevap sevinçle berlin maratonunda koşacağım demek oluyordu.

whatsapp-image-2016-10-05-at-11-55-47Hazırlanma süresi uzun olunca sancılı süre de uzuyor. Tam bir maraton antremanına  mayıs ayında başlamıştım. Eylül 25 inde koşulacak maraton  adanada hazırlanmak demek cehennem sıcağında antereman yapmak ve nem havuzunda yüzmek demek.  Özellikle temmuz ve ağustos ayı çok yıpratıcı idi , sıcaklığın sabahın erken saatlerinde bile 38 – 39 derece ve nemin  % 70 – 80 i bulduğu bir coğrafyada antreman yapmak için ne kadar erken uyanırsanız uyanın hep geç kalmış hissi veriyordu. Buna rağmen konstantrasyonumu elimden geldiğince bozmadan antremanlarımı aksatmamaya çalıştım.  Bazen insanlar beni koşarken durdurup , yeter koştun bayılacaksın dedikleri anda  antermanı bırakmak istememe rağmen yine de direndim ve eylül ayı geldi.

Yarış tarihi yaklaştıkça bende yorgunluk belirtileri  başladı. Artık koşmak istemediğimi farkettim . Kendimi koşu memuru gibi hissetmeye başladım ve bu zevksiz bir duyguydu.  Ben böyle hissedince vücudumda beni yalancı çıkarmamak için sahte ağrılar yaratıyordu. Bir gün belim ağrıyor , ertesi gün diz kapağım , diğer bir gün bacağım.   Bu mızmızlanmalar eşliğinde  23 eylül günü berline doğru yola çıktık.whatsapp-image-2016-10-05-at-11-55-33

İlk iş spor fuarına gittik , herşey muazzamdı . daha önce bir çok fuar görmeme rağmen berlin açık ara önde gibi hissettim. O kadar kalabalık fuar olmasına rağmen  , chiplerinizi alırken çok beklemedik. Herşey çok seri ve profosyonelce idi.

Berlinde gezdikten sonra yarış gecesi kıyafetlerimi , enerji jeli , göğüs numara ve chipi hazırladıktan sonra uykuya geçtim ama klasik bir meltem durumu gece 3 te  , yarışa geç kaldığım rüyası ile uyandım , sonra da uyumam mümkün olmadı. Bildiğiniz korkuyordum. Kendime hep şunu telkin ediyordum  ,hayal ettiğin yerdesin meltem sadece buna odaklan ve adım at . bunu düşünerek meditasyon yaptım.  En sevdiğim dostumun dediği gibi “ şimdi berlinde koşmayacaksam nerede koşacaktım”.

Sabah 6.00 da hafif bir kahvaltı yaptım ve 8.30 da yarışın başlayacağı  yere geldim. Yarış 9.15 te start alacaktı ve organizasyon mükemmeldi. Hiçbir problem yaşamadan 9.50 de starttan geçtim ve ilk adımları atmaya başladım. Yollar kendilerinin deyimi ile  – flat as a pancake  – krep gibi düz idi gerçektende.  Yolların her iki tarafında heryaştan insanlar karnaval havasında eğleniyor , alkışlıyor , dans ediyor ve sanki büyük bir eğlencenin arasından bizler geçiyor gibi hissetmeye başladım .whatsapp-image-2016-10-05-at-11-52-22

İlk 10 km bitirirken çok iyi olduğumu hissettim.  Acaba sakatlanır mıyım ilerleyen kilometrelerde diye düşünmeye çalışırken ,  izleyicilerin etkinlikleri bunu kuruntu haline getirmeme izin vermiyordu.  Hatta bir an şöyle bir şey düşündüm meltem yarışı bırakmak bu seyirciye haksızlık olmaz mı ? o kadar insan Pazar günü desteklemeye gelmiş , haydi mızmızlanma da koş..  bu motivasyonla 25 km ye kadar geldim ve yine yorgunluk hissetmedim ama kafamın bir köşesinde şu mehşur duvara çarpma söylemi var ya kollarımı açmış onu bekliyordum. 14463229_10153932666478201_341767220836013095_nSanırım 30 da yakalardı beni diye düşünürken birden kulağıma arabım fellahi müziği çalındı . tam yok artık diye düşünürken 3 tane dansöz kıyafetli kızın göbek dansı yaptığını gördüm. İnanamadım , göğüs numarama bakıp aaaa türk kızı koşuyor haydi meltem diye tezahürat yaptıklarındaki şevkle 35 kmye geldim. 35 km de enerji jelimi aldım ve üzerine su içtikten sonra  şimdi artık koşamam , bitti artık herşey yürümeye mi dönsem diye düşünürken koşmaya devam ettiğimi farkettim ve 40 km ye geldiğimde Sinan’ı aradım ben bitiriyorum 40 km ye geldim dedim ve artık bitiriyor olmanın rahatlığı yüzüme bir gülümse olarak yayılmıştı. 42 ye gelip madalyayı boynuma taktıklarında o ana kadar yapmış olduğum her antremanın karşılığını aldığıma inandım. Herşey olması gerektiği gibi tamdı ve ben bu yarışı bitirmiştim. Bu yarışı bitirmemde en büyük emeği olan #bikosuadana ailemin her bir üyesi , siz olmasa idiniz ben bu yarışı bu kadar iyi asla bitiremezdim.  Sizler sayesinde  hayalim gerçek oldu  Şimdi yeni hayaller peşinde koşmaya ve anılar yaratmaya devam ..

Bir yorum


Notice: Only variables should be assigned by reference in /var/www/bikosuadana/wp-content/themes/jarida/comments.php on line 21
  1. Meltem öncelikle kocaman tebrikler ve çalışma sürecinide bildiğim için bu başarının tabi ki en büyük payı senin bikosuadana nında motive gücüde yadsınamaz orada ekip adına mütevazilik yapamayacam😁 çok güzel yazmışssın ve çok güzel koşmussun hazırlanma süreci insanı bazen koşu memuru yapabiliyor 😬😂😬beraber bu antremanları daha keyifli hale getireceğiz yakın zamanda yapacağımız aktiviteler ile nice yarış raporlarında görüşmeküzere.